قاریان خاموش گریه های من


	مادر با تبریک روز زن و روز مادر به تمام زنان و مادران ایرانی خاتون بارونی من هم طپش همیشگیم فقط تویی تو مادرم با تو حضور گریه رو از یاد آینه می برم تو مث یه ستاره ای تو شبای شعرای من با تو دیگه ترانه هام قشنگیا رو سر دادن خاتون بارونی من بانوی پاک و بی بدل پیش کش یه ثانیه ته قربونی چن تا غزل گذشته فصل رنگی بازیای عروسکیم گم شده انگار بی صدا راه عزیز کودکیم من و قایم کن من و تو چارقد گلدارت بگیر می ترسم از حضور این آدم بزرگای حقیر من که به جز تو مادرم هیشکی رو باور ندارم با تو دارم از همه ی خوبیا سر در می یارم توی ترانه های من همیشه جا پای توا این زمهریر زندگیم گرم نفس های توا با تو دارم جون می گیرم خاتون بارونی من ناجی نازنین این هق هق پنهونی من دست تو به سکوت من شعرای ناب و هدیه کرد آغوش امنت با من تو وحشت شبای سرد ترجمه ی نگاهتن تک تک واژه های من پر شدن از نوازشات تموم لحظه های من بی بی بخشنده ی من فرشته ی زمین نشین ببین همیشه کودکم تو دستای تو نازنین همیشه در کنارمی مث هوا مث نفس برای حس شاعریم لمس نفساس تو بس با تو به پیرهن شبام ماه و ستاره می زنم تو تکیه گاه امن من همیشه عاشقت منم " لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در شنبه بیست و سوم خرداد 1388 \|


	فریاد با احترام وارادت هر گز آدم سیاسی نبوده ونیستم اما این روزها سخت دل گیرم و متاسف... فریاد حقیقت داره ممنوعه دیگه آزادی رُ خواستن دیگه جرمه پرستوها رو دیوارا بیان واستن قدغن شد دیگه رنگی به جز مشکی تنت باشه سرت رُ بر که گردوندی می بینی دستِ رو ماشه من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم تو این همه صدای ضجه و بمب اتم اگه گوشای این دنیا کَره داد می زنم بازم آخه فرزند زرتشتم به این حرفا نمی بازم یکی پاسخ بده این جا چرا گرگا همه میشن؟ دُلارامون چرا سهم زِ ما ها بهترون می شن؟ چرا میراث این کشور نصیب ِسفره هامون نیس؟ چرا چشم پدرهامون دیگه از غصه ها شد خیس؟ من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم تو این همه صدای ضجه و بمب اتم تو این بازار آشفته تو فکر قدرتن اونا کسی تو فکر ماها نیس تو فکر ثروتن اونا حالا کار بزرگامون یه عالم حرفای خامه ترورِ شخصیت ،لبخند، یه مُشت آمار و ارقامه دیگه پایان این قصه داره بدتر از این می شه حالا بین بد و بدتر برنده بدترین می شه من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم تو این همه صدای ضجه و بمب اتم " لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 \|


	عاشقانه به مناسبت دومین سالگرد ازدواجمون عاشقانه تو هنوز واسم عزیزی مث اهرام ثلاثه تو تکی مث یه مهره که همیشه آسِ آسِ تو عجیب ترین عجیبی مث برمودا می مونی مث معبد مقدس واسه ی بودا می مونی تو مث قرص مسکن واسه ی تسکین دردام تو یه دلخوشی نابی واس آسایش فردام تو مث سوژه ی تازه واس شعرای مریضم چی بگم شکل مدرن حس الهامی عزیزم تو توی بقچه ی تقویم هفته هام و رنگی کردی همیشه دنبال راهی واس خوشبختی می گردی وقتایی که جا نمی شه توی حوصلهَ م ترانه واژه های تازه داری واس شعری عاشقانه مث معجزه عزیزی مث خورشید بی نظیری تو مث بارون رحمت وسط دشت کویری... \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در جمعه هشتم خرداد 1388 \|