قاریان خاموش گریه های من

X

قاریان خاموش گریه های من


	پدر با تبریک روز میلاد حضرت علی (ع) و همچنین روز مرد و روز پدر به تمام مردان ایرانی به خصوص همسر و پدر نازنینم... می خوام از تو بنویسم تو که مرد روزگاری توی این مرثیه بازار تو یه شعر تازه داری تو شبیه احترامی نازنین مث یه حاجت مث یه تندیس پاکی لحظه ی ناب عبادت می خوام از تو بنویسم تنها تو نیستی غریبه تو که یاد دادی به چشمام دنیا اندازه ی سیبه با تو تو نوروز هر سال نحسی سیزده به در شد گلا ون یکاد می خوندن وقتی اسم تو پدر شد با تو از تموم شب ها بی ستاره رد شدم من لهجه ی ناب بهار و به خدا بلد شدم من تو یادم دادی شکوه معنی امن یجیب و واژه واژه ی نماز و این قرایت نجیب و دست تو تو باغچه هامون گلای اطلسی کاشته توی آسمون سفره ماه کامل رو گذاشته می خوام مث کودکی یام یه بچه ی بلا بشم می خوام تو دستات بمونم تو دست تو قد بکشم توی این شبای منحوس قصه هات معجزه گر بود روی گلبرگای خونه واژه ی پدر پدر بود تو هنوز از تیر آرش یه کتابچه قصه داری از تو خاطرات کهنه ت قصه های نو می یاری کاش که گرگ پیر قصه بره ها رو نمی خوردش چل گیس قصه ت و ای کاش دیو بددل نمی بردش هنوزم شبای یلدا بهترینِ لحظه هاته درمون چشمای خسته ت حافظ و شاخه نباته توی این ولوله ی شوم آغوش تو مث کوهه امن ترین پناه قلبم تکیه گاهی با شکوهه مرد بارونی خونه تویی ناجی و بهونه م پیش کش تموم دردات واژه واژه ی ترانه م می خوام مث کودکی یام یه بچه ی بلا بشم می خوام تو دستات بمونم تو دست تو قد بکشم "لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در جمعه دوازدهم تیر 1388 \|


	مادر با تبریک روز زن و روز مادر به تمام زنان و مادران ایرانی خاتون بارونی من هم طپش همیشگیم فقط تویی تو مادرم با تو حضور گریه رو از یاد آینه می برم تو مث یه ستاره ای تو شبای شعرای من با تو دیگه ترانه هام قشنگیا رو سر دادن خاتون بارونی من بانوی پاک و بی بدل پیش کش یه ثانیه ته قربونی چن تا غزل گذشته فصل رنگی بازیای عروسکیم گم شده انگار بی صدا راه عزیز کودکیم من و قایم کن من و تو چارقد گلدارت بگیر می ترسم از حضور این آدم بزرگای حقیر من که به جز تو مادرم هیشکی رو باور ندارم با تو دارم از همه ی خوبیا سر در می یارم توی ترانه های من همیشه جا پای توا این زمهریر زندگیم گرم نفس های توا با تو دارم جون می گیرم خاتون بارونی من ناجی نازنین این هق هق پنهونی من دست تو به سکوت من شعرای ناب و هدیه کرد آغوش امنت با من تو وحشت شبای سرد ترجمه ی نگاهتن تک تک واژه های من پر شدن از نوازشات تموم لحظه های من بی بی بخشنده ی من فرشته ی زمین نشین ببین همیشه کودکم تو دستای تو نازنین همیشه در کنارمی مث هوا مث نفس برای حس شاعریم لمس نفساس تو بس با تو به پیرهن شبام ماه و ستاره می زنم تو تکیه گاه امن من همیشه عاشقت منم " لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در شنبه بیست و سوم خرداد 1388 \|


	فریاد با احترام وارادت هر گز آدم سیاسی نبوده ونیستم اما این روزها سخت دل گیرم و متاسف... فریاد حقیقت داره ممنوعه دیگه آزادی رُ خواستن دیگه جرمه پرستوها رو دیوارا بیان واستن قدغن شد دیگه رنگی به جز مشکی تنت باشه سرت رُ بر که گردوندی می بینی دستِ رو ماشه من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم تو این همه صدای ضجه و بمب اتم اگه گوشای این دنیا کَره داد می زنم بازم آخه فرزند زرتشتم به این حرفا نمی بازم یکی پاسخ بده این جا چرا گرگا همه میشن؟ دُلارامون چرا سهم زِ ما ها بهترون می شن؟ چرا میراث این کشور نصیب ِسفره هامون نیس؟ چرا چشم پدرهامون دیگه از غصه ها شد خیس؟ من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم تو این همه صدای ضجه و بمب اتم تو این بازار آشفته تو فکر قدرتن اونا کسی تو فکر ماها نیس تو فکر ثروتن اونا حالا کار بزرگامون یه عالم حرفای خامه ترورِ شخصیت ،لبخند، یه مُشت آمار و ارقامه دیگه پایان این قصه داره بدتر از این می شه حالا بین بد و بدتر برنده بدترین می شه من که می خوام بگذرم از مرز خط قرمز داد می زنم بغضمُ من دیگه بی مجوز تو ازدحام دنیا دادِ منم می شه گم تو این همه صدای ضجه و بمب اتم " لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 \|


	عاشقانه به مناسبت دومین سالگرد ازدواجمون عاشقانه تو هنوز واسم عزیزی مث اهرام ثلاثه تو تکی مث یه مهره که همیشه آسِ آسِ تو عجیب ترین عجیبی مث برمودا می مونی مث معبد مقدس واسه ی بودا می مونی تو مث قرص مسکن واسه ی تسکین دردام تو یه دلخوشی نابی واس آسایش فردام تو مث سوژه ی تازه واس شعرای مریضم چی بگم شکل مدرن حس الهامی عزیزم تو توی بقچه ی تقویم هفته هام و رنگی کردی همیشه دنبال راهی واس خوشبختی می گردی وقتایی که جا نمی شه توی حوصلهَ م ترانه واژه های تازه داری واس شعری عاشقانه مث معجزه عزیزی مث خورشید بی نظیری تو مث بارون رحمت وسط دشت کویری... \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در جمعه هشتم خرداد 1388 \|


	بانوی خوب نجابت پیش کش بی بی فاطمه الزهر(س) بی بی بانوی خوب نجابت منجی دستای خسته بی بی قله نشینم ای گل پهلو شکسته خاتونِ همیشه ناجی سایه گاهِ مهربونی می دونن تموم دنیا زخمیِ کدوم خزونی دست سرد این زمونه ساقه تُ زد تازیانه می دونم مرهم نمی شه زخم تو با این ترانه تویی اول هر آیه، تو یه سوره ی عجیبی تویی تفسیر الف لام معنی اَمَن یُّجیبی تویی تندیس ترانه تویی اسوه ی سرودن تو دل تاریک شب ها چه عزیزه با تو بودن برای نوشتن از تو همه واژه هام حقیرن دارن از شرم حضورت مث عاشقا می میرن دست لطفت رو بتابون تو خودت یه دنیا یاسی تو که دردِ گلدونا رو بهتر از من می شناسی نُتِ آواز قناری تو نگاهت بی بی جونم همه ی زخمای دنیا چشم به راهت بی بی جونم "لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388 \|


	بغلم کن سلام دوستان نازنینی که خواهان دریافت کتاب من هستند می تونند به نمایشگاه کتاب سالن شبستان راهروی ۱۹ غرفه ی شماره ی ۱۹ انتشارات شانی مراجعه کنند و کتاب من رو از اون جا تهیه کنند ممنونم که مثل همیشه همراه من هستید بغلم کن قدِ گریه بغلم کن قد یه بغض شکسته بغلم کن تو به اندازه ی یه شاعر خسته قد یه هق هق بی وقفه بیا بمون کنارم منُ یادِ دنیا بنداز که سیاهه روزگارم بذا آرامش بگیرم بذا آروم شه نفس هام ای تو هم پرسه ی دیروز بی تو من بدجوری تنهام بی تو ظلمت و جنونَ دوره کردم خیلی ساده آره حق با اون چشاته سایه َت از سرم زیاده اما آغوشتهُ وا کن که دیگه آخرِ خطَ م تو امونم بِده این بار خسته ام خسته ی خستهَ م "لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388 \|


	آهای خدا آهای خدا آهای خدا تو که فقط لایق هر ستایشی میون ِبد بیاری یام پات و چرا پس می کشی؟ قهری باهام که این همه بلا می یاد روی سرم منتتُ تا آخرِ آخرِ دنیا می خرم فرشته هات نگاشون و دارن ازم پس می گیرن دنیا داره جام می ذاره غمام از این جا نمی رن من کم آوردم آی خدا نمی گی اَبرات ببارن؟ آخه دیگه واژه هامم رنگی به صورت ندارن آهای خدا تو قلب من اسم تو پر پر می زنه بگو آخه کی اسمتُ حق داره این جا بشکنه توام منُ دک می کنی دیگه غریبه ای باهام آشنا نمی زنه برات دیگه جنونِ گریه هام آهای خدا تو که فقط لایق هر ستایشی میون ِبدبیاری یام پات و چرا پس می کشی؟ "لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388 \|


	تولدم بازم سلام به تموم دوستای گلم روز ۲۹ فروردین روز تولدمه روزی که سال هاست ازش بیزارم اصلا دلم نمی خواد اون روز برسه چون هزاران خاطره ی بد ازش دارم متاسفانه هر سال خاطره ی بد جدیدی بهش اضافه می شه امسال رو نمی دونم اما ... مثل پست قبلی فکر می کنم بازم لازمه این بیت قشنگ و متناسب احسان رو بنویسم: بهارش این جوری باشه نه امسال سال من نیست و... تولدم مث هر سال واس من هزار تا شاخه گل نخر خبر تولدم رو این جوری هر جا نبر عسلم تو که خودت شیرین ترینی واس من حرفی از خریدن کیکای خوشمزه نزن "تو فقط پیشم باشی تولدم مبارکه هرکسی جز توفقط برام یه جور آدمکه" اصن یه کاری بکن بشم فراموشِ همه تو خودت تنها بمون، چشات برام یه عالمه کادوهای رنگارنگ، شمعای خوشگل نمی خوام من فقط تو رو می خوام تو خلوت تنهاییام جای کادو یه نگاه بیار واس ترانه هام بازوهای نازت و بگیر به دورِ واژه هام دستات و به من بده بگو که مال من شدی تو خودت معنی راس راستی هر تولدی "تو فقط پیشم باشی تولدم مبارکه هرکسی جز توفقط برام یه جور آدمکه" "لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388 \|


	خیانت سلام به تک تک دوستای گلم امیدوارم سال خوبی رو شروع کرده باشید و امسال به تموم خواسته هاتون برسید. برای من که تا این جا سال خوبی نبوده... بهارش این جوری باشه نه امسال سالی من نیست و... این ترانه رو همین الان نوشتم بعد از حدود یک ماه و نیم که کسالت داشتم و ذهن درگیری زیاد کار خوبی از آب در نیومد اما خوشحال می شم اگه در موردش نظرتون رو بگید... خیانت دیگه آرومم این روزا، قبول کردم که می بازم دارم از هق هقم امشب یه شعر تازه می سازم هنوز درگیرِ چشماتم، تو هر ثانیه باهاتم آره دیوونه ام اما هنوزم من خاطرخواتم هنوز خورشید دنیامی می ترسم از غروبِ تو می ترسم جای من پُرشه تو اون چشمای خوبِ تو تو این جایی ولی دوری، دارم حس می کنم می ری داری دستِ خیانت رُ تو دستت ساده می گیری چه قد هق هق کنم تا تو بگی تنهام نمی ذاری؟ چی کار کردم دیگه حتی نمی گی که دوسَم داری؟ چشای سادهَ مُ باش که هنوز دنبال چشماتِ غرورم رُ ببین دیگه یه قربونی زیرِپاتِ "لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در دوشنبه دهم فروردین 1388 \|


	شب وحشت شبِ وحشت امشب از تیک تیکِ ساعت صدای دلهره می یاد شبِ بی چراغ گریه َس شبِ بی نورِ یه فریاد شبِ ختمِ عشقِ امشب، شبِ دفنِ یه رفاقت شبی که روی سرم نیست دیگه سنگینیِ سایه َت حالا تو وحشت این شب توی عمق بی کسی ها آغوشت که مال من نیست کاش فقط بودی تو این جا وقتی گریه هام حضورِ شونه هات و کم می یارن کاش فقط بودی تا گوشات هق هقم رُ بشمارن از همه دنیا می ترسم از همین سکوتِ مبهم از همین بغضِ دوباره، از همین اشکای نم نم از همین حرفای ساده " داری از چشام می اُفتی" از همین شکایتا که تو به این و اون می گفتی از همین که خاطراتت تنها مرهمه رو زخمام از همین حرفی که گفتی" دیگه چشماتُ نمی خوام" "لیدا علیزاده" \|+\| نوشته شده توسط لیدا علیزاده در یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1387 \|